Category Archives: Wieczna Warta

Anna Wiklińska, żona Teodora

Anna WIKLIŃSKA (20.01.1936 r. – 25.06.2017 r.)

Urodzona jako najstarsza córka Henryka i Janiny Chodkowskich w Ciechanowie. Tam spędziła większość swojej młodości. Tam także poznała Teodora Stefana Wiklińskiego z którym zawarła w 1962 r. związek małżeński. Mąż został oficerem WP i na stałe związał się z wojskiem. Tuż po ślubie przenieśli się do Warszawy. Dwa lata później urodziła córkę Beatę, a sześć lat później drugą córkę Agnieszkę. Przez dużą część swojego życia była związana z Narodowym Bankiem Polskim, gdzie pracowała jako starsza księgowa. Ze wzgląd na zły stan wzroku musiała przejść w 1982 r. na wcześniejszą emeryturę. Od tego czasu była bardzo aktywnie związana z wychowywaniem czworga wnuków i prawnuka. Przez ostatnie lata męczyła Ją nieuleczalna choroba. Jej prochy zostały umieszczone w rodzinnej niszy kolumbarium na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie przy mężu (QKOL4 rz. III gr. 13).

Rodzinie Zmarłej serdeczne wyrazy współczucia złożył Jan Dźwigała – Prezes Koła Nr 6. Uroczystość pogrzebowa została przygotowana na wysokim poziomie przez Dom Pogrzebowy „STYKS”, a trębaczem był niezastąpiony mł. chor. Bogusław Tłoczkowski. W pogrzebie uczestniczyli Marzena i Jan Dźwigałowie oraz nasz kolega z 10 wpsam. ppłk Edmund Sawicki.

Cześć Jej pamięci!

Foto: Marzena Dźwigała                                                        Opracował: Jan Dźwigała

śp. ppłk Teodor Stefan WIKLIŃSKI – 2017r.

Ppłk Teodor Stefan WIKLIŃSKI    (20.11.1939 r. – 05.05.2017 r.)

Urodził się w Ciechanowie. Był jednym z sześciorga dzieci  Kazimierza i Czesławy Wiklińskich. Po zakończeniu edukacji szkolnej wstąpił 27.09.1959 r. do Oficerskiej Szkoły Samochodowej w Pile. Po jej ukończeniu został skierowany do służby i pracy najpierw do Szkoły Samochodowej Wojsk Ochrony Pogranicza na stanowisku dowódcy plutonu, a następnie do Dowództwa WOP, gdzie był pomocnikiem dowódcy kompanii. Od 01.04.1965 r. służył w 1 Samodzielnym Batalionie Inżynieryjnym na stanowisku kierownika warsztatu remontowego. Od 02.12.1970 r. został przeniesiony do 10 pułku samochodowego na stanowisko pomocnika dowódcy kompanii, następnie dowódcy kompanii i dalej na starszego pomocnika szefa sztabu do spraw operacyjnych. Od 21.02.1983 r. do 09.09.1984 r. był starszym oficerem operacyjnym sztabu i starszym oficerem oddziału służby samochodowej DZJZ MON. Stamtąd powrócił na okres 10.09.1984 r. do 11.06.1985 r. do 10 pułku samochodowego na poprzednio zajmowane stanowisko. Od 12.06.1985 r., aż do końca swojej służby, tj. do 16.08.1989 r., pracował w DZJZ MON na stanowisku starszego oficera terenowego aparatu mobilizacyjnego na rzecz CSK WAM.

W 1962 roku poślubił Annę (z domu Chodkowską). Urodziły im się dwie córki Beata i Agnieszka. Stworzyli rodzinę i przenieśli się do Warszawy.  Dochowali się trojga wnuczek, jednego wnuka i jednego prawnuka, w których wychowanie był bardzo zaangażowany  do ostatniego dnia. Za osiągnięcia w służbie i pracy został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz wszystkimi medalami resortowymi.

Do naszego Związku wstąpił 25 lutego 2009 r. Za aktywność w naszej organizacji wyróżniony został: Medalem „XXX-lecia ZŻWP”, Odznaką Honorową „Za Zasługi dla ZŻWP” i Brązową Odznaką „Za Zasługi dla ZŻWP”.

Uroczystość pogrzebowa rozpoczęła się mszą świętą w Domu Pogrzebowym na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, przy pięknej pogodzie, w dniu 12 maja 2017 r. Jednym z celebrantów był (w mundurze) kapelan naszego Koła Nr 6 – ks. plut. Wojciech Wojno. Przy łoskocie werbli urna z prochami zmarłego została przeniesiona do miejsca spoczynku (QKOL4 rz. III gr. 13). Pożegnało Go liczne grono koleżanek i kolegów z okresu służby wojskowej, członkowie Koła Nr 6 im. Żołnierzy 2 Armii WP Związku Żołnierzy Wojska Polskiego przy Dowództwie Garnizonu Warszawa ze sztandarem, bliższa i dalsza rodzina, znajomi i sąsiedzi.

Pożegnanie w kilku słowach wygłosił prezes Koła Nr 6 – mjr Jan Dźwigała. Powiedział m.in. „Wszystkim obecnym i nieobecnym pragnę oświadczyć, a znałem Zmarłego bardzo dobrze, że dobrze zasłużył się naszej Ukochanej Ojczyźnie i Jej Siłom Zbrojnym!”.  Najbliższym Zmarłego składam wyrazy  współczucia.
Uroczystość zakończyła ceremonia składania wieńców i wiązanek kwiatów przy sygnale „Śpij kolego” oraz wiązanką kilku melodii.
Cześć Twojej pamięci!!!

Trzeba dodać, że profesjonalne wykonanie usługi pogrzebowej zawdzięczmy pracownikom Domu Pogrzebowego „STYKS”, z którym nasze Koło współpracuje od wielu lat. W rolę znakomitego trębacza wcielił się mł. chor. Bogusław Tłoczkowski.

Foto: Jacek Piórkowski, Grzegorz Serocki                                             Opracowała: Elżbieta Piórkowska

Drogi Panie Janie,

Chciała bym bardzo podziękować w imieniu całej naszej rodziny za pomoc przy pogrzebie Taty. Ceremonia, mimo że bardzo smutna dla całej naszej rodziny, była dokładnie tym co Tata by chciał.  Pana pomoc w momencie gdy nie wiedziałam od czego zacząć była bezcenna.
Proszę o przekazanie naszego podziękowania dla wszystkich kolegów Taty, którzy towarzyszyli mu w ostatniej drodze.
                                                                    Serdecznie pozdrawiam – Agnieszka Peittersen

Płk Piotr NAGLIK – odszedł na wieczną wartę

Płk Piotr NAGLIK (02.07.1957 r. – 14.03.2017 r.)


Urodził się w Oświęcimiu. Po zakończeniu edukacji na poziomie podstawowym i średnim – 16 września 1976 r. trafił do Wyższej Oficerskiej Szkoły Wojsk Pancernych w Poznaniu. Ukończył ją w stopniu podporucznika, pracę i służbę rozpoczął w 10. psam. Był tytanem pracy, służył radą i pomocą Kolegom. Na ten okres składa się także wytężona praca w stanie wojennym. Piotrek, jako młodziutki oficer, dzielnie znosił jego trudy i wzorowo wykonywał postawione przez przełożonych zadania. Od 1986 r. rozpoczął intensywną naukę na UW, a później za granicą. Po odejściu z 10. wpsam. w 1989r., bardzo szybko awansował w hierarchii wojskowej. Pracował i służył na różnych stanowiskach w najważniejszych instytucjach wojskowych. Służbę wojskową, która była Jego pasją i sensem życia, w Ojczyźnie i poza nią – pełnił zawsze z honorem i oddaniem. Do rezerwy odszedł 31 stycznia 2016 r. ze Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Emerytem wojskowym więc się nie nabył!
      Piotrek był przede wszystkim dobrym żołnierzem i gorącym patriotą. Cenionym, uczynnym i wspaniałym Kolegą. Za osiągnięcia w służbie i pracy był wielokrotnie wyróżniany, m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz wieloma innymi odznaczeniami.
Pożegnaliśmy Piotra na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Pożegnał Go sztandar naszego Koła Nr 6 z pocztem w składzie: płk Jerzy Gąska – dowódca, płk Marek Proficz – asystent, st. sierż. Stanisław Wajda – sztandarowy, koleżanki i koledzy, sąsiedzi, współtowarzysze służby i pracy oraz liczna rodzina (w tym: żona i synowie). Przed urną z prochami Zmarłego mowę pożegnalną, w imieniu kolegów z 10. wpsam i członków naszego Koła, wygłosił – prezes mjr Jan Dźwigała.
W uroczystości nie brała udziału asysta wojskowa. Był za to trębacz (mł. chor. Bogusław Tłoczkowski z Ciechanowa) i werblista. Wysoki poziom przebiegu uroczystości zapewnił Dom Pogrzebowy STYKS.

Żegnaj Panie Pułkowniku, żegnaj Przyjacielu, żegnaj Piotrek!    Cześć Twojej Pamięci!


opracował:    st. chor. szt. Andrzej Utkowski                                              foto: Jacek Piórkowski           

Zmarła Regina Makarewicz – 01 2017r.

W dniu 28.01.2017 r. zmarła  Regina Makarewicz – Żona naszego kolegi – płk. Tadeusza Makarewicza. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w dniu 07 lutego o godz. 12.00 w Katedrze Polowej WP przy ul. Długiej 13/15. Następnie trumna z ciałem Zmarłej została przewieziona i pochowana w grobie rodzinnym na cmentarzu w Pyrach przy ul. Farbiarskiej.
W uroczystości brał udział poczet sztandarowy Naszego Koła Nr 6 im. Żołnierzy II Armii WP Związku Żołnierzy Wojska Polskiego przy Dowództwie Garnizonu Warszawa.

Jan Dźwigała

ST. CHOR. SZT. JAN MĘDZELA – odszedł na wieczną wartę

Z głębokim żalem i smutkiem informuję, że po długiej i ciężkiej chorobie, przeżywszy niespełna 71 lat, zmarł nasz Wspaniały Kolega, członek Koła Nr 6 – Janek Mędzela. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w dniu 23 stycznia 2017 roku o g. 13.00 w kościele pod wezwaniem Matki Bożej Częstochowskiej przy ul. Kościelnej 48 w Wołominie, po czym pochowane na miejscowym cmentarzu przy ul. Aleja Niepodległości. W tej smutnej w ostatniej drodze (uroczystości pogrzebowej) Janka uczestniczyła duża grupa członków naszego Koła nr 6.

 ST. CHOR. SZT. JAN MĘDZELA  (14. 1946 r. – 16.01.2017 r.)

urodził się w miejscowości Siedleczka, obecnie gmina Kańczuga, powiat przeworski, woj. podkarpackie z ojca Władysława i mamy Stanisławy. Jego tata został zabity na robotach przymusowych w Niemczech. Janek miał dwóch braci, jeden z nich nie żyje. Szkołę podstawową ukończył w miejscowości urodzenia. Potem wyjechał do cioci we Wrocławiu, gdzie ukończył szkołę samochodową. 20 października 1965 r. został wcielony do odbycia zasadniczej służby wojskowej w 10. Warszawskim Pułku Samochodowym. Po jej ukończeniu został powołany najpierw do nadterminowej, a następnie do zawodowej służby wojskowej. Na początku służby był elektromechanikiem samochodowym, później dowódcą drużyny – starszym mechanikiem samochodowym, długoletnim szefem kompanii remontowej, a przez ostatnie pięć lat dowódcą plutonu. Jako jeden z nielicznych żołnierzy, całą 32. letnią służbę przepracował w 10. WPSam. Zaszczytną służbę zakończył 30 września 1997 r. Cieszył się ogromnym szacunkiem wśród żołnierzy i pracowników wojska. Za nienaganną służbę i pracę był wielokrotnie wyróżniany, m. in. Medalami „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”, „Za Zasługi dla Obronności Kraju” oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi. Był nieocenionym działaczem społecznym.
W dniu 5 kwietnia 2007 r. wstąpił do naszego Koła Nr 6 Związku Żołnierzy WP przy Dowództwie Garnizonu Warszawa. Za pracę dla naszego Związku otrzymał m. in. Brązowy Krzyż „Za Zasługi dla Związku Żołnierzy Wojska Polskiego”. Bardzo długo i skutecznie opierał się ciężkiej chorobie. Niestety w dniu 16 stycznia br. nastąpił kryzys i zgon.

W dniu 23 stycznia br. mieliśmy zaszczyt pożegnać, znamienitego żołnierza 10. Warszawskiego Pułku Samochodowego, w wołomińskiej świątyni i na wołomińskim cmentarzu. Uczestnikami pogrzebu były najbliższe osoby: żona, synowie, synowe i wnuczęta, sztandar naszego Koła z gronem przyjaciół oraz koleżanek i kolegów, wojskowa asysta honorowa wystawiona przez 1. Warszawską Brygadę Pancerną im. Tadeusza Kościuszki, delegacja 10. WPSam, sąsiedzi oraz dalsza rodzina i kapelan naszego Koła – ks. plut. Wojciech Wojno.

Żegnaj Kolego Chorąży, żegnaj Janku, żegnaj Dziadku, żegnaj Tatusiu, żegnaj Mężu! Odchodzisz na wieczną wartę. Niech Ci ta wołomińska ziemia lekką będzie. Śpij w spokoju!

Cześć Twojej pamięci!


Foto: Edward Binkowski i Grzegorz Serocki                                        Opracował: Jan Dźwigała        

Odszedł na wieczną wartę -12 2016r.

  ST. CHOR. SZT. MIROSŁAW HAJDUK    (17.08.1931 r. – 11.12.2016 r.)

Urodził się w Borysławiu w województwie lwowskim. Rodziców aresztowało NKWD w 1940 roku i zostali wywiezieni na Syberię. Mirek tego uniknął (nie było go w domu), po rocznej tułaczce o głodzie i chłodzie, udało mu się przedostać do Polski. W Czarnej Tarnowskiej zaopiekowało się nim młode małżeństwo Jan i Antonina Skarbków, z którymi szczęśliwie przeżył okupację. W 1948 roku ukończył szkołę podstawową, a w 1951 roku papiernicze gimnazjum w Głuchołazach. Podjął pracę w miejscowej fabryce papieru. Do wojska został powołany 12 stycznia 1952 roku – do 7 Pułku Piechoty 3DP w Lublinie, skąd po ukończeniu szkoły podoficerskiej został skierowany do pełnienia zasadniczej służby wojskowej w Dowództwie Okręgu Warszawskiego nr 1 Warszawa-Cytadela. Tam wyznaczono go na stanowisko pisarza-kreślarza w kancelarii sztabu. We wrześniu 1954 roku został powołany do zawodowej służby wojskowej. Powierzono mu stanowisko kierownika kancelarii w sztabie DOW nr 1. W 1956 roku po przeszkoleniu na kursie doskonalenia podoficerów zawodowych otrzymał stanowisko kierownika tajnej kancelarii. W 1967roku ukończył Technikum Samochodowe dla Pracujących w Warszawie, uzyskując dyplom technika-mechanika samochodowego.
Wyższe i zmienione przy tym kwalifikacje spowodowały przeniesienie we wrześniu 1967 r. do 10. Pułku Samochodowego na stanowisko dowódcy plutonu, na którym służył do października 1970 r.Przez ostatnie lata służby był instruktorem do spraw zaopatrzenia w sprzęt techniczno-propagandowy w Dowództwie Zgrupowania Jednostek Zabezpieczenia Ministerstwa Obrony Narodowej. W 1977 roku miałem szczęście go poznać, zostaliśmy kolegami. Pracowaliśmy w jednym wydziale. Dał się poznać jako wzorowy żołnierz zawodowy i znakomity fachowiec, życzliwy dla ludzi i wymagający od siebie. Nigdy nikomu nie odmówił pomocy. Wiele można było od niego się nauczyć.
W dniu 31grudnia 1990 roku po 39 latach służby przeszedł na zasłużoną emeryturę. W okresie pełnienia służby został odznaczony KKOOP, Brązowym Krzyżem Zasługi, medalem „40-lecia PL” oraz wieloma odznaczeniami resortowymi. Będąc na emeryturze, przez pięć lat pracował jako pracownik cywilny w DZJZ MON na stanowisku inspektora. Do ZBŻZiORWP wstąpił we wrześniu 2005 roku. W lutym następnego roku został członkiem Zarządu Naszego Koła nr 6 im. Żołnierzy 2 Armii WP działającego przy Dowództwie Garnizonu Warszawa. Objął wówczas funkcję skarbnika Koła. Dzięki jego wzorowej pracy nasze Koło od kilku lat przoduje w mazowieckiej organizacji związkowej pod względem opłacalności składek (wpłaty w 100%).
Za dobrą pracę na rzecz naszego stowarzyszenia oraz za wybitne zasługi w popularyzacji tradycji Ludowego Wojska Polskiego oraz aktywny udział w działalności związkowej został odznaczony honorową odznaką „Za Zasługi dla ZBŻZiORWP”, medalem „25-lecia Związku”, medalem „XXX-lecia ZŻWP”, brązową i srebrną odznaką „Za Zasługi dla ZŻWP”, pamiątkową odznaką honorową „Krzyżem Ludowego Wojska Polskiego”. St. chor. szt. Mirosław HAJDUK dobrze zasłużył się naszej Ojczyźnie i Siłom Zbrojnym! Zmarł nagle. Został pochowany na Cmentarzu Północnym w Warszawie w dniu 20 grudnia 2016 r. (kwatera S-I-11/12 rząd 15 grób 12). W ostatnią drogę odprowadziła Go najbliższa rodzina.

Cześć Jego Pamięci…

 Opracował:  płk Józef Turlejski

Nazywaliśmy ją wszyscy zdrobniale – Ania.

  • Franciszka WASYK
    21.08.1935 r. – 16.07.2016 r.

       Na Starym Cmentarzu Służewieckim w Warszawie pożegnaliśmy członkinię naszego Koła Nr 6 im. Żołnierzy II Armii Wojska Polskiego Związku Żołnierzy Wojska Polskiego przy Dowództwie Garnizonu Warszawa.
Nasza Ania urodziła się w Metelinie, w gminie i powiecie Hrubieszów. Tam tez dorastała wraz z siostrą i dwoma braćmi w rodzinie. Przeżyła okropności wojny i trudności okresu powojennego. Ukończyła szkołę średnią. Po uzyskaniu pełnoletności pracowała w hrubieszowskim PeKaeSie. Gienka – przyszłego męża i żołnierza poznała na przysiędze wojskowej. Po kilku spotkaniach zrodziła się wielka miłość, która 12 lutego 1955 r. zaowocowała zawarciem związku małżeńskiego. W ubiegłym roku obchodziliśmy w naszym Kole hucznie ich 60. Rocznicę związku. Dochowali się trojga dzieci: Małgorzaty, Andrzeja i Zbigniewa. Niestety Zbyszek przedwcześnie zmarł 5 lutego ub. roku. Byliśmy na tym pogrzebie. Ania z Gienkiem doczekali szczęśliwie siedmiorga wnucząt i czworga prawnucząt.
Do naszego Koła i Związku wstąpiła za przykładem męża 7 lipca 2011 r. Od pierwszej chwili była wzorem do naśladowania dla innych. Za ponadprzeciętne zaangażowanie w pracy społecznej została w 2012 roku odznaczona Odznaką Honorową „Za Zasługi dla Związku Żołnierzy Wojska Polskiego, a w 2014 roku Brązowym Krzyżem „Związku Żołnierzy Wojska Polskiego”.
Nad mogiłą (Kwatera 4, grób 25), w imieniu członków Koła, licznie zebranej rodziny, sąsiadów i znajomych, pożegnał Ją przewodniczący komisji rewizyjnej Staszek Pieczara, a jednocześnie przyjaciel rodziny. Pożegnał Ją także sztandar naszego Koła z pocztem: dowódca – płk Romuald Młynarczuk, sztandarowy – st. sierż. Stanisław Wajda, asystent – mjr Jan Dźwigała. Wieniec na mogile w imieniu Koła złożyła przewodnicząca zespołu ds. kobiet – Wiesia Wypych. Świetną i profesjonalną obsługę uroczystości wykonał, współpracujący z Kołem, Dom Pogrzebowy „STYKS” z Warszawy.

Cześć Jej pamięci!

Foto: Marzena Dźwigała                                          Opracowała: Elżbieta Piórkowska

Odszedł na wieczną wartę

Tomaszewski

  płk Stanisław TOMASZEWSKI    (01.05.1949 r. – 14.02.2016 r.)

   Na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie spoczął w grobie rodzinnym zasłużony oficer WP, członek Koła Nr 6 im. Żołnierzy II Armii WP Związku Żołnierzy Wojska Polskiego przy Dowództwie Garnizonu Warszawa. Zmarł po ciężkiej chorobie. Urodził się w nadbużańskim Strzyżowie w gminie Horodło w woj. lubelskim w licznej rodzinie z ojca Włodzimierza i matki Julii. Miał trzy siostry i trzech braci. Ukończył technikum ekonomiczne w Hrubieszowie. Tam poznał przyszłą żonę Jadwigę. Po zawarciu związku małżeńskiego urodziło się im dwoje dzieci: Joanna i Marek. Służbę wojskową rozpoczął 19 września 1969 r. jako podchorąży w Wyższej Szkole Oficerskiej Służb Kwatermistrzowskich w Poznaniu. W 1973 r. ukończył studia w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Poznaniu. Po ukończeniu szkoły oficerskiej od 16 listopada 1973 r. rozpoczął pracę na stanowisku kierownika sekcji finansów w pułku ochrony i regulacji ruchu WSW. W 1979 r. ukończył studia i uzyskał tytuł magistra w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. 28 grudnia 1979 r. rozpoczął pracę w Dowództwie Zgrupowania Jednostek Zabezpieczenia MON. Najpierw na stanowisku starszego instruktora, a później szefa oddziału finansów. Po utworzeniu Dowództwa Garnizonu Warszawa objął funkcję szefa oddziału – głównego księgowego. Pracował tam do 21 marca 2001 r. W okresie służby w tej instytucji odbył szkolenie w Akademii Sztabu Generalnego WP. Później był w dyspozycji Departamentu Kadr MON. Ze służby wojskowej został zwolniony po 32. latach jej pełnienia – 20 maja 2001 r.
    Za wybitne osiągnięcia w służbie wojskowej był kolejno awansowany, aż do stopnia pułkownika i odznaczony złotym i srebrnym krzyżem zasługi oraz wieloma innymi medalami. Po służbie przez kilka lat pracował w przedstawicielstwie wojskowym w Warszawie.  Za aktywne członkostwo w naszym Kole i Związku w 2013 r. został odznaczony Odznaką Honorową „Za Zasługi dla Związku Żołnierzy Wojska Polskiego”. Prywatnie był zapalonym działkowcem. Ostatnie lato spędził z ukochanym wnukiem Lucą na swojej działce na ogrodzie „Krępa Rosa”.
W ostatniej drodze i przy mogile obecna była asysta honorowa z Batalionu Reprezentacyjnego Wojska Polskiego oraz sztandar naszego Koła (z asystą: płk Jerzy Gąska – dowódca, płk Romuald Młynarczuk – asystent, st. sierż. Stanisław Wajda – sztandarowy) wraz z delegacją członków, wśród której był były dowódca Zgrupowania Jednostek Zabezpieczenia MON – płk dypl. Tadeusz Makarewicz. W imieniu Koła pożegnał Zmarłego jego prezes – mjr Jan Dźwigała, powiedział m. in.

   „Drogi Kolego Pułkowniku Stanisławie Tomaszewski! Dobrze zasłużyłeś się naszej ukochanej Ojczyźnie i Jej Siłom Zbrojnym! Dziękujemy Ci za wszystkie dokonania służbowe i życiowe! Niech ta warszawska ziemia lekką Ci będzie!”

      Pośmiertną nagrodą była dla tak znamienitego żołnierza salwa honorowa i odegrana przez trębacza melodia „Śpij Kolego”.
Cześć Jego pamięci!


                                                                                                płk Zbigniew Wrona – Wiceprezes Koła

Pożegnanie Por. ZDZISŁAWA ŁUCZAKA

śp.. Por. ZDZISŁAW ŁUCZAK (9.08.1928 – 4.01.2014)

Zdzisiek urodził się 8 sierpnia 1928 r. w Łodzi w rodzinie robotniczej. Do 1939 r. ukończył 6 klas szkoły podstawowej. W 1942 r. został skierowany do pracy w zakładach mechanicznych w Łodzi, skąd przeniesiono Go do Zakładów im. Cegielskiego w Poznaniu. Po ukończeniu kursu powrócił do Łodzi. W 1943 wraz z całym zakładem wyjechał do Niemiec m. Themar w Turyngii. Pracował tam do 1945 r. Po powrocie do Łodzi w 1946 r. został wcielony do JW KBW, skąd wraz z innymi żołnierzami został skierowany do Sanoka w Bieszczadach do walki z bandami UPA. W 1947 r., w jednej z akcji, Jego pluton został ostrzelany, a On został ciężko ranny w głowę. Po wyjściu ze szpitala został zwolniony z wojska. Wrócił do Łodzi i pracował w Zakładach „SIMENS” jako frezer. 5 października 1949r. został wcielony do służby czynnej w wojsku. Po jej odbyciu w stopniu kaprala skierowany do Oficerskiej Szkoły Uzbrojenia. Po odbyciu rocznego kursu mianowany na stopień chorążego skierowany do 94 p. artylerii plot. w Warszawie na stanowisko pirotechnika. 17 października 1952 r. zawarł w Mrozach k/Mińska Mazowieckiego związek małżeński z Jadwigą Wójcik. Z małżeństwa tego urodziło się troje dzieci, niestety jedno z nich, 8. miesięczny synek zmarł. W 1955 r. w wyniku redukcji wojsk został przeniesiony do rezerwy. Później brał udział w znaczących budowach na ternie Polski jak i za granicą. Był budowniczym Huty Warszawa, gmachu KC, Mostu Toruńskiego, mostu w Medyce, w Libii, w Iraku. W 1983 r powrócił do kraju i rozpoczął pracę w 10psam. Na emeryturę przeszedł w 1990 r. Był członkiem kilku organizacji społecznych: Związku Kombatantów, Związku Żołnierzy LWP i od 14 lutego 1991 r. członkiem naszego Związku.

Za osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej był wielokrotnie wyróżniany, nagradzany i odznaczany, m. in. złotym medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”.

Był wyróżniającym się członkiem i wielkim autorytetem naszej organizacji, nadano Mu Medal „XXX – lecia Związku Żołnierzy Wojska Polskiego, Odznakę Honorową „Krzyż LWP” oraz brązową odznakę „Za Zasługi dla ZŻWP”.

Zdzisiek był wielkim człowiekiem i gorącym patriotą. Żegnały Go sztandary STLWP i Koła Nr 6.Odszedł na wieczną wartę, spoczął w grobie rodzinnym z synkiem, na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. W domu przedpogrzebowym pożegnał Go płk Roman Orłowski – prezes Stowarzyszenia Tradycji Ludowego Wojska Polskiego im. gen. Zygmunta Berlinga, a nad mogiłą mjr Jan Dźwigała – prezes Koła Nr 6 im. Żołnierzy 2 Armii WP ZŻWP przy Dowództwie Garnizonu Warszawa. Salwa honorowa oddana przez żołnierzy Batalionu Reprezentacyjnego WP i melodia „Śpij Kolego” wykonana przez trębacza były podsumowaniem Jego oddania Ojczyźnie.

Żegnaj Zdzisiu, Wspaniały Kolego i Przyjacielu! Żegnaj Bohaterski Żołnierzu!

Cześć Twojej pamięci!

Uroczystość pogrzebową zorganizował Dom Pogrzebowy „STYKS”.

DSC_5271 DSC_5272 DSC_5273 DSC_5274 DSC_5277 DSC_5280 DSC_5286 DSC_5288 DSC_5289 DSC_5290 DSC_5291 DSC_5292 DSC_5298 DSC_5301 DSC_5302 DSC_5303 DSC_5304 DSC_5306 DSC_5307 DSC_5319 DSC_5321 DSC_5322 DSC_5324 DSC_5326 DSC_5340 DSC_5345 DSC_5347 — kopia

Opracował: płk Józef Turlejski