Category Archives: Wieczna Warta

Nasz „Wojtuś” w akcji

______23 lipca br.  odbyła się  na  Cmentarzu Bródzieńskim  w  Warszawie piękna uroczystość pożegnania ppor. Wacławy Jurczakowskiej – Godzisz ps. „ Wacka, z udziałem asysty honorowej WP wystawionej przez Pułk Reprezentacyjny WP.
______Uroczystości przewodniczył kapelan naszego Koła kpt.ds. ks. Wojciech Wojno. Zmarła była uczestniczką Powstania Warszawskiego w składzie Batalionu „Parasol”. Za walkę w PW została uhonorowana:  Krzyżem Walecznych,  w 2003 r. mianowana przez prezydenta Kwaśniewskiego na stopień podporucznika, w 2010 r. odznaczona przez prezydenta Komorowskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Trumna z ciałem Zmarłej spoczęła w grobie rodzinnym na cmentarzu miejscowym.

Cześć Jej pamięci!

Opracowanie: mjr Jan Dźwigała


Kochani

mjr Edward  Binkowski
 (13.10.1949 r. – 27.06.2019 r.)

______Urodził się  w Tomaszowie Mazowieckim, 15 września 1969 r. został podchorążym Wyższej Oficerskiej Szkoły Radiotechnicznej w Jeleniej Górze. Po jej ukończeniu w stopniu podporucznika rozpoczął zawodową służbę wojskową w Wojskach Obrony Powietrznej Kraju, w Ożarowie k/Opatowa. W latach 1976 – 1980 po zmianach organizacyjnych służył w 3. batalionie radiotechnicznym w Sandomierzu. W obu miejscach obsługiwał radary. Od 1980 r. dalszą służbę pełnił w 1. pułku lotnictwa myśliwskiego „Warszawa” w Mińsku Mazowieckiem, najpierw obsługując sprzęt ubezpieczenia lotów, a następnie, jako oficer sztabu,  zajmował się sprawami mobilizacji. W latach 1996 -1998 pracował w Szpitalu Wojskowym w Otwocku, gdzie nadal zajmował się mobilizacją. Ostatnie lata pełnił służbę w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w Otwocku, w sekcji poboru.
______Służbę wojskową zakończył 30 kwietnia 2001 r. W międzyczasie ukończył zaocznie studia magisterskie w Łowiczu.
______Przez kolejne lata,  aż do 2017 r. był pracownikiem wojska w Centrum Szkolenia Żandarmerii Wojskowej w Mińsku Mazowieckim i zajmował się szkoleniem żołnierzy.
______6 listopada 2014 roku wstąpił do Koła Nr 6 im. Żołnierzy 2 Armii WP Związku Żołnierzy Wojska Polskiego przy Dowództwie Garnizonu Warszawa. 9 lutego 2017 r. został wybrany sekretarzem Zarządu tegoż Koła. W uznaniu zasług, w dniu 29 kwietnia 2017 r. został wybrany członkiem prezydium i skarbnikiem Mazowieckiego Zarządu Wojewódzkiego.
______Od 1 lutego, na własną prośbę stał się  członkiem koła nr 23 Sił Powietrznych. Funkcje te pełnił do czerwca 2018 r.
______Wielokrotnie wyróżniany, w tym Srebrnym Krzyżem Zasługi, medalami resortowymi oraz brązowym i srebrnym Krzyżem Związku Żołnierzy Wojska Polskiego.
______Zmarł po ciężkiej chorobie , pochowany został na Cmentarzu Komunalnym  w Mińsku Mazowieckiem. Wśród wielkiej ilości żałobników byli m. in.: żona Zofia – członkini naszego Koła,  synowie Dariusz i Rafał z rodzinami, dalsza rodzina,  były prezes MZW – płk Andrzej Sawicki, delegacje Kół nr 6 i 23 z prezesami na czele  oraz delegacja CSŻW. Pożegnał Go płk Bogdan Grabowski. W przemówieniu skupił się na wzorowej pracy i służby Zmarłego.
______W uroczystości uczestniczyła wojskowa asysta honorowa wyznaczona przez dowódcę Garnizonu Mińsk Mazowiecki ze składu 23. Bazy Lotnictwa Taktycznego.
______Uroczystość zakończyła salwa honorowa.

Żegnaj Majorze! Żegnaj Przyjacielu! Żegnaj Edziu!
Niech Ci ta mińska ziemia lekką będzie!
Cześć Twojej pamięci!

Foto i opracowanie: mjr Jan Dźwigała

por. Jan Aleksander NIEDŹWIECKI


por. Jan Aleksander NIEDŹWIECKI
(31.05.1926 r. – 14.05.2019 r.)

______Urodził się w Bydgoszczy, Jego tata Aleksander był kolejarzem. W 1933 roku  cała rodzina przeniosła się  do Chełma Lubelskiego, gdzie tata otrzymał propozycję pracy. W czasie okupacji hitlerowskiej tata, jako legionista i uczestnik powstania śląskiego, został aresztowany, przewieziony do Oświęcimia i tam zamordowany. 10 sierpnia 1944  r. wstąpił ochotniczo do odrodzonego Wojska Polskiego i od razu  trafił do szkoły podoficerskiej w Lublinie. Po jej ukończeniu – 30 listopada 1944 r. został przydzielony do 3 pułku ułanów Samodzielnej Brygady Kawalerii 1 Armii Wojska Polskiego. Przeszedł szlak bojowy tej jednostki od Wisły do Łaby jako podoficer – zastępca dowódcy plutonu. Swojego konia nazwał „Ojciec” na pamiątkę zamordowanego  taty. Uczestniczył w wyzwalaniu Warszawy, następnie uczestniczył w walkach kawaleryjskich o Wał Pomorski pod wsią Borujsko, mamy piękną pamiątkową fotografię z tej operacji, a następnie w walkach o Kołobrzeg. Po jego zdobyciu i uczestnictwie w słynnych „Zaślubinach z morzem” eskortował jeńców niemieckich do obozu w Łobzem. Po przeprawie przez Odrę Jego jednostka zdobywała niemieckie tereny aż do Oranienburga (na północ od Berlina). Tam odbyła się ostatnia szarża ułańska. Janek był ranny, i tam Janek „Ułan” zakończył swój chlubny szlak bojowy.
______Po zakończeniu działań wojennych trafił do podoficerskiej szkoły kawalerii w Koszalinie na stanowisko instruktora. W lutym 1946 r. przeniesiony za wzorową służbę do Warszawy na szefa oddziału konnego marsz. Michała Roli – Żymierskiego. Pragnę poinformować, że Janek jak i konie tego oddziały stacjonowały na terenie obecnego 10 warszawskiego pułku samochodowego. Po  rozwiązaniu kawalerii w 1947 r. pełnił jeszcze służbę wojskową do listopada 1955 r. Ukończył ją w stopniu starszego sierżanta.
______Janek Niedźwiecki ukończył Wydział Prawa i Administracji na Uniwersytecie Warszawskim i uzyskał tytuł magistra. Pracował w NBP, ministerstwie finansów i NIK. Włączył się do działalności społecznej, od 1967 r. był działaczem kombatanckim. Środowisko Kombatantów 1 Warszawskiej Brygady – Dywizji Kawalerii WP  wybrało Go sekretarzem Zarządu w Warszawie.
______Mając 52 lata rozpoczął, zalecane przez lekarzy bieganie. Upodobał sobie biegi maratońskie, zaliczył ich aż 99. Z podziwem cała Polska, i nie tylko, oglądała Jego słynne salta na rozpoczęcie i zakończenie biegów. 11 kwietnia 2002 r. wstąpił do naszego Koła Nr 6 im. Żołnierzy 2 Armii WP Związku Żołnierzy Wojska Polskiego przy Dowództwie Garnizonu Warszawa. Dał się poznać jako znakomity i wesoły Kolega. Pięknie śpiewał i grał na harmonijce ustnej.
______Za osiągnięcia bojowe, służbę i pracę na rzecz naszej ukochanej Ojczyzny był wielokrotnie wyróżniany i odznaczany: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem „Zasłużonym na Polu Chwały”, Medalem „Za Udział w Walkach o Berlin”, Medalem „Za Zasługi dla Związku Kombatantów, Złotym Krzyżem „Związku Żołnierzy Wojska Polskiego” oraz wieloma innymi odznaczeniami, w tym radzieckimi. W 1975 r. mianowany został na stopień starszego sierżanta sztabowego, w 2000 r. na stopień podporucznika, a w 2003 na stopień porucznika.
______Nasz „UłanJanek skończyłby 31 maja 93 lata. Chylimy czoła nad Jego dokonaniami, zwłaszcza nad przelaną krwią, za walkę ze znienawidzonym okupantem niemieckim, za wytężoną pracę, za osiągnięcia sportowe i działalność  społeczną. Możemy z całą mocą stwierdzić, że dobrze zasłużył się Ojczyźnie.
______Nad mogiłą pożegnali Go najbliżsi: syn Zbigniew z małżonką Urszulą i dziećmi: Agnieszką, Jankiem i Marią oraz wnuk Mateusz s. Anny. Pożegnali Go także: dalsza rodzinna, sąsiedzi i znajomi. Pożegnało Go środowisko maratończyków i wojska. W pożegnaniu udział wzięli delegacja naszego Koła Nr 6 ze sztandarem oraz asysta honorowa wystawiona  ze składu pułku reprezentacyjnego Dowództwa Garnizonu Warszawa.

Żegnaj Tatusiu, żegnaj Dziadku, żegnaj Panie Poruczniku,
żegnaj Ułanie, żegnaj Kolego, żegnaj Janku!
Niech Ci ta warszawska ziemia lekką będzie!

Salwa honorowa i melodia „Śpij Kolego” niech będą nagrodą za Twoje oddanie Ukochanej Ojczyźnie!
Trumna ze zwłokami Zmarłego spoczęła w grobie rodzinnym kwatera 3B rząd 3 grób 7 na Cmentarzu w Marysinie Wawerskim w Warszawie przy ul. Korkowej 152.

Cześć Twojej Pamięci!

  Foto: st.chor.szt. Jacek Piórkowski                                                        Opracował:  Jan Dźwigała

Pogrzeb Kazia

gen.bryg.dr.strzel. płk WP  Kazimierz WTOREK
(21.02.1931 r. – 26.04.2019 r.)

______10 maja 2019 r., przy pięknej pogodzie, na Cmentarzu Południowym w Antoninowie zebrało się bardzo dużo członków rodziny i znajomych, sąsiadów i przyjaciół, delegacji różnych stowarzyszeń  w Polsce – by towarzyszyć w ostatniej drodze i pożegnaniu prezesa Oddziału Warszawskiego im. 1 Armii WP Stowarzyszenia Tradycji Ludowego Wojska Polskiego im. gen. Zygmunta Berlinga, wiceprezesa Oddziału Warszawa – Śródmieście Związku Inwalidów Wojennych, zasłużonego oficera gen. i płk Kazimierza Wtorka.
______Urodził się we wsi Długi Kąt, obecnie gm. Wręczyca Wielka, pow. kłobucki, woj. śląskie w rodzinie chłporobotnika. W czasie II wojny światowej tereny te zostały włączone do rzeszy niemieckiej. Jego edukacją zajmował się stryj Walenty. W 1946 r. zdał egzamin z zakresu szkoły podstawowej, a następnie do gimnazjum i liceum hutniczego przy hucie „Batory”.  Okres okupacji to czas Jego działalności w Związku Walki Młodych, a później do Związku Młodzieży Polskiej. Pełnił tam różne funkcje. Jesienią 1951 r. otrzymał wezwanie do odbycia zasadniczej służby wojskowej oraz skierowanie do Wyższej Szkoły Służby Zagranicznej. Według wskazówek swojego taty poszedł do wojska, wypełniając patriotyczny obowiązek wobec Ojczyzny. Był to okres wojny koreańskiej i dlatego trafił w trybie przyśpieszonym na kurs oficerów rezerwy. Po jego ukończeniu trafił do czynnej służby w wojskach specjalnych. Był tam do końca służby w 1978 r. Przez pewien czas był współpracownikiem gen. Jaruzelskiego. W latach 1978-81 pracował przy budowie rurociągu naftowego „SURGUT”, pełniąc różne funkcje kierownicze. Do Polski powrócił 13.12. 1981 r. W latach 1982-87 pracował w Bibliotece Narodowej jako główny specjalista. Od kwietnia 1988 pracował przy budowie gazociągu jamalskiego, a w okresie 1991–94 był dyrektorem doskonalenia kadr w Urzędzie Wojewódzkim w Warszawie. W tym czasie kampania przeciwko ludowemu Wojsku Polskiemu sięgnęła zenitu. Wówczas stanął na czele grupy żołnierzy walczących z faszyzmem w II wojnie światowej o honor i cześć doprowadzając w marcu 1993 r. do zarejestrowania pierwszego Oddziału Warszawskiego  Związku Żołnierzy Ludowego Wojska Polskiego. Działalność tej organizacji trwała jednak tylko do 20 lipca 2010 r. On jednak się nie poddał. W trudnym dla naszego środowiska okresie doprowadził 22.12.2010 r. do rejestracji Stowarzyszenia Tradycji Ludowego Wojska Polskiego.
______Członkowie Stowarzyszenia Tradycji Ludowego Wojska Polskiego wraz z członkami Koła Nr 6 im. Żołnierzy 2 Armii WP Związku Żołnierzy Wojska Polskiego przy DGW, Związku Polskich Spadochroniarzy oraz członkami innych bratnich organizacji towarzyszyli Zmarłemu  w ostatniej drodze. W imieniu macierzystej organizacji mowę pożegnalną wygłosił w Sali pożegnań prezes Zarządu Głównego STLWP – mjr Kazimierz Rdzanek. Przybliżając Jego drogę życiową podkreślił pełne oddanie Ukochanej Ojczyźnie! Wymienił, że nasz Kolega Kazio był wielokrotnie wyróżniany i nagradzany m. in. KKOOP, ZKZ, M. 40-lecia PL, Honorowym Krzyżem ST LWP. W imieniu zgromadzonych podziękował Kaziowi za wzorową i długoletnią służbę wojskową, pracę zawodową i społeczną. Złożył serdeczne wyrazy głębokiego współczucia i żalu: najserdeczniejszej przyjaciółce Danusi, synowi Mirosławowi z żoną Danuta i wnukiem Piotrem, bratu Władysławowi  z żoną Renatą.
______Po tym utworzył się kondukt na czele którego maszerował z szablą gen.bryg.dr.strzel. Bogdan Pokrowski. Tuż za nim poczty sztandarowe: Koła nr 6 ZŻWP, STLWP, Związku Spadochroniarzy Polskich  oraz Stowarzyszenia Kombatantów Misji Pokojowych ONZ. Urna z prochami Zmarłego została umieszczona w ścianie kolumbarium: kwatera 30AII, rząd 1, grób 76.

Żegnaj Generale, żegnaj Pułkowniku, żegnaj Tato i Dziadku, żegnaj Nieoceniony Kolego, żegnaj Przyjacielu Koła Nr 6,  żegnaj nasz Kaziu!

______PS. Syn Kazia złożył do Dowódcy Garnizonu wniosek o asystę wojskową. Według obecnych procedur, m. in. wskutek opiniowania wniosku przez IPN, asysta zasłużonemu dla Polski oficerowi (służył i pracował poza Polska) się nie należała!!! Oceńcie to drodzy Czytelnicy!

Foto: kpt. Eugeniusz Karbowiak                                                 Opracował: mjr Jan Dźwigała

Pożegnanie mjr Władysława Tkacza

_

mjr Władysław TKACZ
(10.02.1943 r.- 07.05.2019 r.)

______W dniu 16 maja 2019 r. pożegnaliśmy naszego Kolegę mjr Władysława Tkacza. Uroczystość rozpoczęła się w kościele murowanym na Cmentarzu Bródzieńskim w Warszawie.
______Nasz nieodżałowany Przyjaciel wstąpił do Oficerskiej Szkoły Samochodowej w Pile 27 września 1962 r. Po jej ukończeniu został skierowany do 10 pułku samochodowego w Warszawie w dniu 21 października  1965 r. Zajmował w nim stanowiska: dowódcy plutonu, pomocnika dowódcy kompanii, wykładowcy,  dowódcy kompanii i starszego oficera służb technicznych.  W czasie służby w 10 psam. był skierowany w okresie 16.05 – 26.10.1978 r. do Polskiej Wojskowej Jednostki Specjalnej Doraźnych Sił Zbrojnych ONZ na Bliskim Wschodzie. Od 29 grudnia 1982 r. do 9 marca 1984 r. był oficerem oddziału służby samochodowej w SSTiZ. Od 10.03.1984 r., aż do zakończenia służby wojskowej tj. 16 listopada 1990 r. był w oddziale służby samochodowej Dowództwa Zgrupowania Jednostek Zabezpieczenia MON.
______Nasz Władzio był bardzo dobrym żołnierzem i wspaniałym Kolegą. Wielokrotnie wyróżniany, m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi i Medalem „W Służbie ONZ”.
______Od kilku miesięcy zmagał się z nieuleczalną chorobą. W ostatniej drodze towarzyszyła Mu asysta wojskowa wystawiona przez Pułk Reprezentacyjny WP, duża grupa członkiń i członków Koła Nr 6 im. Żołnierzy 2 Armii WP ze swoim sztandarem i pocztem (dowódca pocztu – płk Jerzy Gąska, sztandarowy – st. chor. szt. Jan Mazur i asystent – płk Grzegorz Serocki), wielu kolegów z OSSam. w Pile. W uroczystości wzięła udział liczna grupa żołnierzy  i pracowników 10 wpsam. z mjr Arturem Leśniewskim na czele. Obecny był były dowódca pułku płk Andrzej Opioła. Władzio pozostawił po sobie ukochaną córkę i syna. Pochowany został w grobie rodzinnym na cmentarzu miejscowym (sektor 37K,  rząd 5, grób 19).

Żegnaj Majorze, żegnaj drogi Kolego! Niech Ci ta warszawska ziemia lekką będzie!
Władziu! Dobrze spełniłeś zaszczytny obowiązek żołnierski wobec naszej ukochanej Ojczyzny i jej Sił Zbrojnych.
Cześć Twojej Pamięci!

Foto i opracowanie: mjr Jan Dźwigała


płk Mieczysław MIKRUT odszedł na „wieczną wartę”


(20.12.1929 r. – 23.03.2019 r. r)

______Przy pięknej pogodzie liczne  grono osób (rodzina, sąsiedzi, koledzy  z okresu służby wojskowej, przyjaciele z różnych organizacji społecznych) towarzyszyło w ostatniej drodze Pułkownika na Cmentarzu Wojskowym przy  ul. Powązkowskiej 43/45 w Warszawie. Świecka uroczystość rozpoczęła się w Domu Przedpogrzebowym. Mistrz ceremonii zapoznał zebranych z życiorysem Zmarłego i Jego dokonaniami. Na podkreślenie zasługuje fakt, że był m. in. wieloletnim wiceprezesem ZG ZŻWP oraz Prezesem Zarządu Fundacji Pomocy Emerytom i Rencistom Wojskowym.
______W imieniu zebranych pożegnanie wygłosił m. in. prezes Zarządu Głównego Związku Żołnierzy Wojska Polskiego – płk Marek Bielec, który na zakończenie swojego wystąpienia ogłosił, że kapituła Krzyża ZŻWP odznaczyła Zmarłego Krzyżem Komandorskim ZŻWP (najwyższym odznaczeniem związkowym). Krzyż wręczył córkom Pułkownika.
______W  uroczystości wzięło udział m. in. pięć pocztów sztandarowych oraz warta honorowa powołana spośród przyjaciół.
Nasze Koło było reprezentowane przez delegację w składzie: st.chor.szt. Jan Mazur – przewodniczący delegacji, Joanna Zatorska – Miller, mjr Jan Dźwigała.
Delegacja złożyła wiązankę biało – czerwonych kwiatów z szarfą.

Żegnaj Pułkowniku! Niech Ci ta warszawska ziemia lekką będzie.

Opracował: mjr Jan Dźwigała

Płakać się chce

            W dniu 2 lutego 2019 r. zmarł po długiej i ciężkiej chorobie, przeżywszy 74 lata, wieloletni żołnierz ochrony przeciwpożarowej 10 pułku samochodowego, Polskiego Kontyngentu Wojskowego ONZ na Bliskim Wschodzie oraz Szpitala Wojskowego przy ul. Szaserów w Warszawie, członek Koła Nr 6 im. Żołnierzy 2 Armii Wojska Polskiego Związku Żołnierzy WP przy DGW  –  st.chor.szt. Bronisław JEŻ.

            Uroczystość żałobna  rozpocznie się mszą żałobną 6.02.2019 r. o g. 12.00 w kościele pw. Św. Łukasza Ewangelisty w Mrowli 79, gm. Świlcza, woj. podkarpackie – po czym trumna z ciałem Zmarłego zostanie przetransportowana i złożona na cmentarzu miejscowym.

W pogrzebie będzie brała udział delegacja naszego Koła.

Zapraszam do uczestnictwa.

Prezes Koła: Jan Dźwigała

st.chor.szt. Bronisław JEŻ
(01.09.1944 r. – 02.02.2019 r.)

            Urodził się w m. Lipie, gm. Głogów Małopolski, pow. rzeszowski, woj. podkarpackie w wielodzietnej rodzinie, tata Henryk, mama Genowefa. Był piątym dzieckiem z siedmiorga. Miał trzech braci i trzy siostry. Rodzice są pochowani w Młodowicach w pow. przemyskiem. Z rodzeństwa pozostały przy życiu już tylko dwie siostry (Maria i Katarzyna) oraz brat Zbigniew. Dzieciństwo Bronek spędził przy tacie najpierw na Lipiu , a później w Młodowicach, gdzie dorastał i uczęszczał do szkoły podstawowej. Szkołę zawodową o kierunku mechanizacja rolnictwa ukończył w Dubiecku. Następnie pracował w miejscowym PGR, aż o powołania do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Służbę wojskową rozpoczął 28.10.1964 r. w 10 Pułku Samochodowym w Warszawie. Wytypowany przez przełożonych, ukończył podoficerską szkołę samochodową. Dzięki samodyscyplinie oraz postępom w szkoleniu rychło został wyróżniony tytułem „Wzorowy Żołnierz” i mianowany na stopień kaprala. Po dwóch latach służby został żołnierzem nadterminowym, a następnie zawodowym. Początkowo służył i pracował w punkcie kontroli technicznej. Później odkryto u Niego zdolności do kierowania  w jednostce wojskowej ochroną przeciwpożarową i dowodzenia strażą pożarną.
W ramach wyróżnienia został skierowany dwukrotnie (na przełomach lat 1978/79 i 1986/89) do Polskiej Wojskowej Jednostki Specjalnej Doraźnych Sił Zbrojnych ONZ na Bliskim Wschodzie. W międzyczasie ukończył technikum samochodowe. Na zakończenie służby wojskowej (28.11.1990 r.) przez okres roku był kierownikiem WAK-11 w macierzystej jednostce. Za wzorowe wykonywanie obowiązków żołnierskich został odznaczony postanowieniem prezydenta RP srebrnym krzyżem zasługi. Otrzymał także medale resortowe oraz medale Organizacji Narodów Zjednoczonych. Do Związku Żołnierzy Wojska Polskiego wstąpił 9 czerwca 2011 r. Od razu dał się poznać jako pracowity społecznik  i dobry Kolega, na którego można było zawsze liczyć. Został wyróżniony Odznaką Honorową „Za Zasługi dla Związku Żołnierzy Wojska Polskiego”. Równolegle pracował w Wojskowym Instytucie Medycznym w Warszawie jako pracownik cywilny. Od wielu lat podupadał na zdrowiu. Jego marzeniem był powrót u schyłku życia w rodzinne strony. W ubiegłym roku sprzedał mieszkanie w Warszawie, a kupił nowe w Głogowie Małopolskiem. Zawarł tam szybko odwzajemnioną przyjaźń z proboszczem swojej nowej parafii pw. Św. Józefa w Głogowie Małopolskiem – Niwie – ks. dr. Stanisławem Kamińskim oraz odnowił więzy rodzinne. Zaprosił delegację naszego Koła do odwiedzenia Go w nowym mieszkaniu latem 2019 r. Stan Jego zdrowia niestety zaczął się coraz szybciej się pogarszać, pobyty w szpitalu (z bardzo dobrą opieką) były ostatnio częste. Rodzinie najbliższej przekazał prośbę żeby w razie śmierci został pochowany według miejsca urodzenia na cmentarzu parafialnym w Mrowli. Zmarł w Dzień Ofiarowania Pańskiego w wymarzonym nowym mieszkaniu.
_______6 lutego br. uroczystość pogrzebowa rozpoczęła się (w zabytkowym kościele z XIV w. przebudowanym całkowicie na styl neogotycki w latach 1895-1900))  mszą świętą koncelebrowaną przez ks. Stanisława Kamińskiego w obecności miejscowego proboszcza parafii pw. Św. Łukasza Ewangielisty  w Mrowli,  gm. Śliwcza, pow. rzeszowski – ks. mgr. Ryszarda Tokarza. Koncelebrant omówił piękną drogę życiową naszego Kolegi. Po tym rzesza ludzi biorących udział w uroczystości pogrzebowej przeniosła się w okolice kaplicy cmentarnej. Przed kaplicą w szyku rozwiniętym stały: asysta honorowa Wojska Polskiego  wyznaczona ze składu 21. Brygady Strzelców Podhalańskich z pocztem sztandarowym, poczet sztandarowy – delegacja Koła Nr 6 im. Żołnierzy II Armii WP Związku Żołnierzy Wojska Polskiego przy Dowództwie Garnizonu Warszawa (płk Jerzy Gąska – dowódca pocztu, st.chor.szt. Jan Mazur – sztandarowy, mjr Jan Dźwigała – asystent) oraz poczet sztandarowy miejscowej straży pożarnej. Stojący w szyku na komendę dowódcy asysty oddali honory wojskowe st.chor.szt. Bronisławowi JEŻOWI.  Kondukt pogrzebowy, z asystą i ciałem Zmarłego, przemieścił się w pobliże miejsca spoczynku naszego Kolegi. Uczestniczący w pożegnaniu księża wykonali swoje czynności, a prezes naszego Koła – mjr Jan Dźwigała wygłosił krótkie ostatnie pożegnanie. Przypomniał bogate życie Bronka, zwłaszcza okres służby i przynależności związkowej. Ogłosił wszystkim, że nasz Kolega dobrze zasłużył się naszej ukochanej Ojczyźnie i jej siłom zbrojnym.
Nagrodą dla Zmarłego Żołnierza była salwa honorowa w wykonaniu asysty wojskowej.

Żegnaj Kolego Chorąży! Żegnaj Bronku!
Niech Ci ta wymarzona rodzinna, podrzeszowska ziemia lekką będzie!

Cześć Jego Pamięci!

Foto i opracowanie: Andrzej Józef Krzyziński (uczestnik pogrzebu)

Znów bardzo smutno

            W dniu 25 stycznia 2019 r. zmarł, przeżywszy 75 lat,  absolwent Oficerskiej Szkoły Samochodowej   w Pile,  wieloletni oficer 10 pułku samochodowego, Polskiego Kontyngentu Wojskowego ONZ na Bliskim Wschodzie i Dowództwa Zgrupowania Jednostek Zabezpieczenia MON – ppłk Leszek Moryciński.

           Uroczystość żałobna zgromadziła licznych znajomych, kolegów, sąsiadów oraz bliższą i dalszą rodzinę, rozpoczęła się mszą żałobną 31.01.2019 r. o g. 10.00 w kościele pw. Św. Marii Magdaleny w Warszawie przy ul. Wólczyńskiej 64, po czym urna z prochami  Zmarłego została przetransportowana i złożona na Cmentarzu Wawrzyszewskim w grobie rodzinnym.

             W pogrzebie uczestniczyła delegacja dawnych żołnierzy, współtowarzyszy służby, a przewodniczył jej I wiceprezes naszego Koła – Stanisław Pieczara.

Żegnaj Leszku, żegnaj świetny Kolego, żegnaj Pułkowniku!
Dobrze zasłużyłeś się naszej ukochanej Ojczyźnie!
Niech Ci ta warszawska ziemia lekką będzie! Śpij spokojnie!

Cześć Twojej pamięci!

Opracował:  Jan Dźwigała

 

KOCHANI!

            Z głębokim żelem i smutkiem zawiadamiam, że w dniu 27 listopada 2018 r. zmarła wskutek bardzo poważnych następstw nieszczęśliwego wypadku – Pani Janina Jolanta PRZYBYŁA, żona naszego kolegi Wojtka PRZYBYŁY.
Uroczystość pogrzebowa rozpocznie się w dniu 3 grudnia br. o g. 11.00 w Sali „A” Domu Przedpogrzebowego na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie przy ul. Wóycickiego 14, po czym trumna z ciałem Zmarłej zostanie pochowana na cmentarzu miejscowym w grobie rodzinnym.
Proszę o uczestnictwo w tej smutnej ceremonii.
Jan Dźwigała

Janina Jolanta PRZYBYŁA z d. Niedziela
(07.02.1946 r. – 27.11.2018 r.)

            Urodziła się Biejkowskiej Woli w gminie Promna, powiat białobrzeski, województwo mazowieckie. W1965 r. ukończyła naukę w Liceum Medycznym przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. W czasie nauki zapoznała Wojtka Przybyłę, żołnierza z 10 pułku samochodowego.  Tuż po ukończeniu nauki (29 czerwca 1965 r.) zawarli związek małżeński. Z tego związku zrodziło się im dwoje dzieci: Michał (zmarł 1991 r.) i Katarzyna (za mąż wyszła w 1990 r.) Po ukończeniu nauki, przez pierwsze dwa lata, pracowała w Państwowym Domu Małego Dziecka przy ul. Nowogrodzkiej   w Warszawie. W latach 1972 – 1985 pracowała w Wojskowej Administracji Koszar Nr 11 na terenie 10 pułku samochodowego.  W późniejszych latach prowadziła działalność gospodarczą, aż do granicy wieku emerytalnego. Perełką rodzinną stała się jedyna wnuczka Paulina. Idyllę małżeńską przerwał niesamowity, tragiczny wypadek Joli.
Uroczystość pogrzebowa odbyła się 3 grudnia 2018 r. w Domu Przedpogrzebowym  na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie, po której trumna  z ciałem Zmarłej została złożona w grobie (z synem) na cmentarzu miejscowym (kwatera E-IX-2, rząd – 3, grób – 5). W imieniu rodziny pożegnała Babcię wnuczka Paulina.  W ostatnim pożegnaniu uczestniczyło bardzo dużo osób: bliższa i dalsza rodzina, sąsiedzi, znajomi, oraz liczne grono członków naszego Koła z rodzinami.
Piękną obsługę zapewnił Dom Pogrzebowy “STYKS”.

Żegnaj Jolu! Niech Ci ta warszawska ziemia lekką będzie!
Spoczywaj w pokoju!

Foto i opracowanie: Jan Dźwigała

Powiadomienie

Kochani!

            Z głębokim żalem zawiadamiam, że w dniu 5 października 2018 r.  zmarł po długiej i ciężkiej chorobie, przeżywszy 90 lat,  nasz Kolega – ppłk Jan OTRĘBOWSKI.
Uroczystość pogrzebowa rozpocznie się 11 października br. o g. 13,00 w Domu Przedpogrzebowym Cmentarza Wojskowego w Warszawie przy ul. Powązkowskiej 43/45, po której urna  z prochami  Zmarłego zostanie przeniesiona i pochowana na cmentarzu miejscowym.

Najbliższym Zmarłego składamy serdeczne wyrazy współczucia i żalu.
Cześć Jego pamięci!
Zapraszam wszystkich znajomych i przyjaciół.

Jan Dźwigała

ppłk Jan OTRĘBOWSKI
(19.12.1927 r. –5.10.2018 r.)

            Na Cmentarzu Wojskowym w Warszawie, panteonie bohaterów i wielkich Polaków, nasza delegacja uczestniczyła w ostatniej drodze na wieczną wartę, zasłużonego oficera WP, członka Koła Nr 6 im. Żołnierzy II Armii WP Związku Żołnierzy Wojska Polskiego przy Dowództwie Garnizonu Warszawa – Kol. ppłk Jana Otrębowskiego, który zmarł po ciężkiej chorobie. Urodził się w pięknym Marysinie, niedaleko Chełma Lubelskiego. Miał brata i dwie siostry. Ukończył Technikum Ekonomiczne i zdobył tytuł dyplomowanego biegłego księgowego. Służbę wojskową rozpoczął  23 kwietnia 1947 r. W jej trakcie pracował i służył w wielu jednostkach wojskowych. Najdłużej jednak w Dowództwie Zgrupowania Jednostek Zabezpieczenia MON, bo od 17 października 1967 r. Pracował tam na bardzo odpowiedzialnych stanowiskach, był tytanem pracy.  W 1972 r. poślubił za żonę ukochaną Zofię. Z tego związku dochowali się dwóch córek.  Ze służby wojskowej został zwolniony po 40. latach jej pełnienia – 15 maja 1987 r.
Za  wybitne osiągnięcia  w służbie wojskowej był kolejno awansowany, aż do stopnia podpułkownika i odznaczony  Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, złotym i srebrnym krzyżem zasługi oraz wieloma innymi medalami.
Do naszego Stowarzyszenia wstąpił 14 września 2000 r.  Za aktywne członkostwo w naszym Kole i Związku  został odznaczony:  Odznaką Honorową „Za Zasługi dla Związku Żołnierzy Wojska Polskiego”, Medalem „XXX-lecia ZŻWP”, Srebrną Odznaką „Za Zasługi dla ZBŻZiORWP” oraz „Złotym Krzyżem ZŻWP”.
Z okazji 90. Urodzin otrzymał piękny puchar z dedykacją od wszystkich członków Koła.
W ostatniej Jego drodze na wieczną wartę uczestniczyła asysta honorowa z Pułku Reprezentacyjnego Wojska Polskiego oraz sztandar naszego  Koła z asystą w składzie: płk Romuald Młynarczuk – dowódca, st.chor.szt. Andrzej Utkowski – asystent, st.chor.szt. Jan Mazur – sztandarowy. Żegnało Go liczne grono przyjaciół i sąsiadów, bliższa i dalsza rodzina oraz najbliżsi: ukochana żona Zosia, córki: Monika i Aldona, zięć Michał oraz wnuki Maciej i Mateusz.
Żegnając Go przy niszy kolumbarium (kwatera – Q KOL2, rząd 1, nisza 1) prezes naszego Koła powiedział: „Drogi Kolego Pułkowniku, Janku Otrębowski! Dobrze zasłużyłeś się naszej ukochanej Ojczyźnie i Jej siłom zbrojnym! Dziękujemy Ci za wszystkie dokonania  służbowe i życiowe!
Pośmiertną nagrodą  dla tak znamienitego żołnierza będzie salwa honorowa i odegrana przez trębacza melodia „Śpij Kolego”.

Cześć Jego  pamięci!

Najbliższym Zmarłego składam wyrazy serdecznego współczucia i żalu.”

Opracowanie: Zbigniew Wrona
Foto: Andrzej Krzyziński